گروه کوه نوردی کلکچال

سال هاست که اکوتوریسم به عنوان راهی مطمئن برای حفاظت از منابع طبیعی و همچنین ایجاد درآمدی برای مردم محلی معرفی شده است. ولی آیا حضور مردم در هر جا به اسم «طبیعت گردی بدون ردپا» امکان پذیر است و آیا اکوتوریسم برای هر منطقه و موقعیتی بی ضرر است ؟

سرکار خانم مریم قدیری خاناپشتی

اکوتوریسم اولین بار در سال 1991 میلادی معرفی شد و مخاطبان زیادی را جذب کرد. واژه "اکوتوریست" (Eco-Tourist) به افرادی گفته می شود که برای لذت بردن از طبیعت و رها شدن از مدرنیته و زندگی روزانه با کوله بار کوچکی راهی طبیعت می شوند و غیر از ردپای کوچکی که بر زمین می گذارند، هیچ گونه آسیبی از حضورشان به طبیعت نمی رسانند.

این ایده با استقبال شگرفی روبرو شد به طوری که در طی دهه 1990 رشد اکوتوریسم دو برابر شد؛ در حالی که توریسم تنها 6 درصد رشد یافت. گسترش این صنعت در مکان هایی که گونه های جانوری باشکوه و زیبا وجود داشتند -گونه هایی همچون پاندا در چین- که برای مردم جذابیت فراوان دارند، بیشتر است.

اکوتوریسم، بازدید از طبیعت است ولی اساس و درون مایه آن؛ توسعه پایدار است. به همین دلیل، بسیار بی نقص و دوستدار با طبیعت به نظر می رسد. از اهداف ارجح دیگر برنامه های اکوتوریسمی، مشارکت مردم محلی است.