گروه کوه نوردی کلکچال

(برای بزرگ نمایی، می توانید روی هر یک از تصاویر؛ کلیک نمایید.)

در ادامه مسیر، دوستان و استادان خوبی كه ما را همراهی می کردند؛ اطلاعات ارزشمندی را در مورد منطقه ارائه نمودند. مهم ترین آن، این كه سگ های منطقه درفك بعد از سبلان؛ وحشی ترین سگ های ایران محسوب می شوند. استفاده صحیح از وسیله ای همچون دازر (Dazer) و چگونگی مواجهه درست با سگ ها را تذكر دادند. حدود ساعت یك بعد از ظهر به منطقه رستم آباد  رسیدیم.

برای کسب اطلاعات تکمیلی مسیر، سرپرست تیم با هماهنگی قبلی نزد "آقای ایرج حسین نژاد" که مغازه کفش فروشی دارند رفتند. ایشان با آغوش باز بچه ها را پذیرفتند و کروکی راه را به همراه  توصیه های لازم ارائه نمودند. "آقای حسین نژاد" مسیر اربناب به درفک را برای صعود پیشنهاد دادند و گفتند مسیر واضح است و به راهنما احتیاج ندارید. جا دارد از ایشان کمال تشکر را کنیم که اطلاعات لازم را بدون هیچ چشمداشتی در اختیار گروه گذاشتند.

پس از 30 دقیقه توقف در رستم آباد و خرید آب و سایر لوازم مورد نیاز، به حرکت ادامه دادیم. بعد از پمپ بنزین دشت ویل و گذشتن از پلی كه بر روی سفید رود است به سمت چپ؛ به طرف روستای دفراز حركت نمودیم. مسیر حركت به این روستا و روستاهای بعدی، جنگلی و با شكوه بود.

در ادامه مسیر، پس از ترك دفراز؛ به روستای ولتی و ترك دو دره و منطقه امام زاده نورالعرش رسیدیم. ساعت 3 بعد از ظهر و دوستان همه گرسنه بودند. برای صرف نهار، مدتی توقف كردیم.  پس از صرف نهار، 45 دقیقه دیگر مسیر خاکی را  پیمودیم، تا به محل شب مانی و روستای اربناب؛ منطقه ای كه قرار بود مهمان آسمان صاف و ستارگان درخشانش باشیم، رسیدیم. در اربناب، با استقبال سگ های زیبای منطقه روبرو شدیم که البته اهلی بودند و فقط غذا می خواستند.

ابتدا چادرهایی جهت شب مانی در اختیار اعضا قرار گرفت و تیم سرپرستی؛ نفرات را تقسیم کرد. افراد مشغول بر پایی چادرها شدند که 15 دقیقه زمان گرفت. سپس بچه ها دور آتشی که "آقای دکتر محمد حسین صائمیان" و "آقای مهندس مهدی خضریان" در محلی به دور از خطر درست کرده بودند؛ دور هم جمع شدند. در کنار آتش، شكوه آسمان شب را جشن گرفتیم. آسمانی پر ستاره و زیبا، شبی به یاد ماندنی را رقم زد.

ساعت 6 صبح برپا زده شد. بعد از جمع کردن چادرها و گذاشتن وسایل اضافی در مینی بوس، ضمن صرف صبحانه؛ ساعت 7:40 صبح با کوله های سبک به سمت قله حرکت  نمودیم. مسیر، کاملا واضح و مشخص بود و نیاز به فرد آشنای بومی نداشت. تا ارتفاع 2000 متری، شاهد پوشش كاملا جنگلی بودیم و سپس اندک اندک تا ارتفاع 2200 متری این پوشش گیاهی محو می شد. جنگل های این ارتفاع، کاملا تشنه به نظر می رسیدند. حداکثر ارتفاع درختان جنگلی منطقه در حدود 2 متر بود.

بعد از گذر از این منطقه كم درخت و چند شیب تند، به كاسه قله رسیدیم. قله درفك مثال دشتی است به پهنای چند كیلومتر. قله درفك بسیار برف گیر و طوفانی است. نقش زیبایی كه این باد و طوفان بر برف ها قلم زده بودند؛ این دشت وسیع را صد چندان جذاب تر می نمود. (مثال فرشی بر عرش).

گاهی تا 50 سانتیمتر در برف فرو می رفتیم. كاسه درفك محل ییلاق دامدارانی است كه از روستاهای اطراف به این منطقه كوچ می كنند. دامداران، كلبه های سنگی پراکنده ای را در این دشت وسیع ساخته اند. در كاسه درفك، یك غار برفی وجود دارد كه ییلاق نشینان منطقه از آن به عنوان منبع آب استفاده می كنند؛ كه ما به خاطر رقص تند باد نتوانستیم از آن دیدن كنیم.

ساعت 11:30 صبح، به این دشت زیبا رسیدیم. یك ساعت بر فراز این قله با دوستان عزیز زندگی كردیم. به دلیل وزش باد شدید، بخشی از این زندگی در كلبه ای به استراحت و صرف غذا سپری گشت. از منطقه ای بر این قله می توان شكوه قله اسپیناس و مناظر شهرهای اطراف را نگریست. ساعت یك بعد از ظهر، زمان وداع با قله درفك بود.

در حالی که هنوز شاهد وزش باد شدید بودیم، تمامی همنوردان پشت سر یکدیگر در مسیر بازگشت قرار گرفتیم. بعد از حدود 2 ساعت فرود، دوباره به منطقه جنگلی رسیدیم. این بار، فضا پاییزی و حدود 40 سانتیمتر در برگ های خشك فرو می رفتیم. لذت این برگ کوبی تا سال ها در خاطره ها می ماند. ساعت 15:45 بعد از ظهر، به محل كمپ بازگشتیم. ساعت 16:00 حركت به سمت تهران آغاز شد. ساعت 12 شب تهران رسیدیم و باز استشمام هوای تهران ...