محققان دانشگاه «تنسى‌» آمريکا در تحقيقات دريافته ‌اند که آب موجود در ماه از دنباله دارهايى منشا گرفته که کمى پس از شکل‌ گيرى ماه با آن برخورد کرده ‌اند.
 
 
 
لرى تيلور، يکى از اساتيد برتر دپارتمان علوم زمين و سيارات که سال گذشته توانسته بود ميزان بسيار کمى از آب را در ماه کشف کند، امسال نيز با همکارى يک تيم تحقيقاتى، مطالعات خود را با تجزيه و تحليل سنگ‌ هايى که توسط فضاپيماى آپولو از ماه جمع ‌آورى و به زمين آورده شد هدايت کرد.
 
 
آن ها با استفاده از طيف ‌سنجى جرمى يون فرعى؛ نشانه ‌هاى آب را در اين سنگ‌ ها اندازه ‌گيرى کرده و به اين نتيجه عجيب رسيدند که آب موجود در زمين با ماه متفاوت است. دانشمندان معتقدند که شکل‌ گيرى ماه در پى برخورد زمين نوپا با يک شى به اندازه مريخ به نام تئا بوده که منجر به انفجارى عظيم و به وجود آمدن ماه شده است. به عقيده تيلور، در آن زمان دنباله‌ دارهاى بسيارى به زمين و ماه برخورد مى ‌کردند.
 
 
 
زمين که در حال حاضر از منابع آبى بسيار برخوردار است و همين ميزان کم آب در ماه نيز از برخورد دنباله ‌دارها به وجود آمده ‌است. بر اساس تحيقات تيلور، آب در تمام تاريخچه ماه درسطح اين کره وجود داشته است؛ مقدارى از آن توسط بادهاى خورشيدى و ستاره‌ هاى دنباله ‌دار و مقدارى ديگر در زمان تشکيل ماه به وجود آمده ‌است.
 
 

به طور دقيق ‌تر، آبى که توسط تيلور در ماه يافت شده؛ همان آب يا H2O روى زمين نيست ! بلکه حاوى مواد تشکيل ‌دهنده آب يعنى اکسيژن و هيدروژن است و در زمان داغ شدن سنگ ‌ها به صورت آب آزاد مى ‌شود. وجود هيدروژن و اکسيژن (آب) در ماه مى‌تواند مسير را براى اکتشافات بعدى در اين کره باز کند.

 
 
 
به ادعاى وى با وجود اين آب در ماه مى ‌توان ماه را يک ايستگاه سوخت‌ گيرى در آسمان خواند ! به اين معنى که فضاپيماها مى ‌توانند در مسير پرواز خود به مناطق دور‌تر فضا از هيدروژن و اکسيژن مايع در آب موجود در ماه به عنوان سوخت استفاده کنند !
 
 
منبع خبر: پایگاه اطلاع رسانی سازمان زمین شناسی و اکتشافات معدنی کشور
 
لینک خبر:
 
 
 
 
 
 

با سپاس فراوان - گروه کوه نوردی کلکچال -   www.kolakchal.ir    -   www.kolakchal.com