گروه کوه نوردی کلکچال

"شیر های سنگی‌" از پهلو مزین به نقش شمشیر، اسب، تفنگ، مهر و تسبیح هستند و بر گرده آن ها؛ مشخصات متوفی نقش می‌شد. این نقش‌ها بر پایه خصلت‌های متوفی بوده و سنگ‌تراشان با الگوهای ذهنی، پیکره شیر را از سنگ و صخره‌های زمخت با ابزاری ابتدایی که به کوه‌بُر معروف هستند، جدا نموده و سپس با بن‌مایه‌های طبیعی و ذاتی؛ در قالب نقش‌ و نگار بازآفرینی می‌کنند.

از تعداد شیرهای سنگی و مناطقی که در آن شیر سنگی وجود دارد، آمار کامل و دقیقی در دست نیست. اما دو شیر عظیم سنگی روستاهای آب ماهیک و تنبل پس از آبگیری سد گتوند به زیر آب رفتند !

این درحالی است که پیش از این؛ مسئولان میراث فرهنگی در استان خوزستان اعلام کرده بودند که با همکاری مسئولان سد گتوند قرار است موزه ای برای این شیرهای سنگی اختصاص یابد و این شیرها به آن موزه انتقال داده شوند. اما هیچ وقت نه چنین موزه ای افتتاح شد و نه شیرهای سنگی از روستاهایی که به زیر آب رفتند، بیرون کشیده شدند !

به همین دلیل شاید اگر روزی غواصانی به زیر دریاچه سد بروند، در برخی از مناطق با انبوهی از شیرهای سنگی روی قبرستان مواجه شوند ! "برد شیرها" بین ۳۵۰ تا ۷۵۰ کیلو و ارتفاع ۸۰ تا ۱۵۰ سانتیمتر بودند. آن ها از سنگ های موجود در کوه ها و صخره های مجاور محل دفن، توسط سنگ تراشان بومی یا استادانی از شهرهای اطراف؛ ساخته می شدند. برخی از آن ها نیز ارتفاعی بیش از دو متر داشتند.

اما غیر از بردشیرهای منطقه آب ماهیک، که در زیر آب مدفون شدند؛ در قبرستان بارانگرد كه مابین باغملك و ایذه واقع است، چند شیر سنگی وجود دارد كه تعدادی از آن ها به دلیل حفاری‌های غیرمجاز؛ از جا كنده و شكسته شده‌اند.