گروه کوه نوردی کلکچال

روش های استعدادیابی:

الف) گزینش طبیعی:

گزینش طبیعی، رویکردی عادی است و منظور همان روند طبیعی رشد ورزشکار؛ در ورزش خاص است. بر پایه این روش، ورزشکاران تحت تاثیر عوامل محیطی مانند سنت، مدرسه، آرزوهای والدین، جامعه و دوستان در ورزش خاص؛ به فعالیت می پردازند و تکامل عملکرد ورزشی آنان، به واسطه گزینش طبیعی تعیین می شود.

به این مفهوم که آنان، به طور تصادفی در ورزشی فعالیت می کنند؛ که دوست دارند. در چنین شرایطی، تکامل عملکرد ورزشکار به کندی صورت می گیرد چرا که انتخاب ورزش مطلوب، اغلب به درستی انجام نمی شود. مسیرهای استعدادیابی طبیعی عمدتاً عبارتند از:

۱-       احساس لذت و نشاط از پرداختن به یک رشته معین و جذب شدن به آن.

۲-       علاقه والدین برای هدایت جوان؛ به سمت یک ورزش ویژه.

۳-       سنت خانوادگی درباره رواج یک ورزش معین در فامیل.

۴-       مهیا بودن شرایط و لوازمی که تسهیلات لازم را برای پرداختن جوان به یک ورزش معین فراهم می آورد.

۵-       تشویق جامعه و دوستان برای هدایت جوان به سمت یک ورزش معین.

۶-       ارزش و مزایای اجتماعی- اقتصادی که رسیدن به قلّه افتخار در یک ورزش معین دربردارد.

۷-       درخشش استثنایی جوان در یک مسابقه ورزشی.

۸-       تشخیص معلم تربیت بدنی مدرسه.

ب) گزینش علمی:

گزینش علمی، رویکردی است که در آن مربی؛ آن دسته از کودکانی را انتخاب می کند که دارای توانایی های ثابت شده در ورزش خاص اند.

بنابراین، در مقایسه با افراد شناسایی شده از طریق گزینش طبیعی، زمان مورد نظر دستیابی به اوج عملکرد ورزشی، در افرادی که به روش علمی انتخاب شده اند؛ بسیار کوتاه تر است. پیامد گزینش علمی، انتخاب افراد با استعدادتر و هدایت آن ها به ورزشی مناسب است.

نویسنده مقاله: سرکار خانم معظمه نیکبخت - کارشناس ارشد بیومکانیک ورزشی - هیئت استان کرمان