دو تا پنج درصد از اکسیژن مصرف شده در سیستم هوازی؛ نمی تواند به آب احیاء شود و از زنجیره انتقال الکترون، به عنوان آنیون سوپر اکسید نشأت می گیرد.

  

در سیستم هوازی، اکسیژن از طریق انتقال به میتو کندری و تبدیل به آب، تولید انرژی می کند. لیکن دو تا پنج درصد از اکسیژن موجود در میتو کندری، به دلیل نشت الکترون و دریافت الکترون منفرد از زنجیره انتقال الکترونی به گونه های اکسیژن واکنش پذیر تبدیل می شود.

   

اکسیژن در هر بار واکنش، فقط می تواند یک الکترون دریافت کند در حالی که برای تبدیل شدن به آب در میتوکندری؛ به چهار الکترون نیاز دارد.

 

در نتیجه، در مسیر تولید آب و بر اثر واکنش های متوالی، رادیکال های سوپر اکسید، هیدروکسیل و پر اکسید هیدروژن را تولید می نماید، که همه این ترکیبات؛ به عنوان اکسیژن واکنش پذیر شناخته شده اند و می توانند با لیپیدها، اسید نو کلئیک و پروتئین ها واکنش نشان داده و منجر به آسیب سلولی و بافتی شوند.

   

اجزای حیاتی سلول را در معرض فشار اکسایشی قرار دهند. تولید گونه های اکسیژن فعال، از اکسیژن مصرفی با فسفوریلاسیون اکسیداتیو رابطه دارد. از این رو افرادی که به تمرین یا فعالیت ورزشی می پردازند؛ ممکن است سطوح تولید گونه های اکسیژن واکنش پذیر در بدن آن ها، در مقایسه با حالت بدون فعالیت؛ افزایش یابد.

نویسنده مقاله: آقای دکتر اسکندر رحیمی - مسئول کمیته تغذیه و بهداشت هیئت پزشکی ورزشی استان فارس

منبع: فدراسیون پزشکی ورزشی - با سپاس فراوان - گروه کوه نوردی کلکچال - www.kolakchal.ir - www.kolakchal.com